VIGO, NAQUELES TEMPOS. 1967

1967. As cidades como Vigo non se constrúen unicamente cos planos dos arquitectos ou con grandes proxectos urbanísticos; confórmanse, sobre todo, co sedimento silencioso dos milleiros de vidas anónimas dos seus habitantes. Son o resultado dunha xeoloxía emocional onde se superpoñen os soños acadados e as frustracións que quedaron polo camiño. Cada edificio que hoxe vemos alzarse con orgullo, cada avenida que se abre para facilitar o noso tránsito é, moitas veces, o epitafio dunha estrutura anterior que tivo que ser “retirada” para deixar sitio á nosa modernidade, nun ciclo incesante de destrución e renacemento que define o carácter das nosas vilas. A cidade palpita a través de sucesos que non deixan rastro de cemento, pero que quedan gravados a lume na pel da veciñanza. É o eco dunha vitoria deportiva que uniu mil voces nun mesmo berro na rúa, o recordo dun acontecemento festivo que fixo bailar ao barrio, ou a cicatriz compartida diante dos dramas do mar, que tantas veces nos lembraron a nosa fraxilidade. Son estes fitos, tanto os luminosos como os máis dolorosos e dramáticos, os que realmente tecen a nosa identidade común.